Ale od początku… Zaczęło się od… księgarni. Przechodzę między regałami i czuję, że mam ochotę zerknąć na półkę z książkami o Włoszech. Karcę się i idę dalej. Myślę sobie, że nie mogę znów przeczytać książki o szukaniu domu w innym kraju, o kontemplowaniu jedzenia i życia. Znam to na pamięć. Robię obiad…znowu te myśli. Wirują wokół Włoch. Już wiem, że będzie ciężko. Ale nie zrażam się. Sobotni spacer, księgarnia po drodze. No dobrze, skoro w przyszłym roku zwiedzamy siostrę Toskanii – Umbrię, to może ta książka Marleny de Blasi wprawi mnie w fajny nastrój. Kupuję. Wychodzę przyciskając do siebie torebkę. Wiem, że te chwile będą tylko moje. Może już wieczorem przeczytam kilka stron. I czytam.

“Miranda dobiega siedemdziesiątki, a mężczyzna, z którym się przekomarza, ma ponad osiemdziesiąt lat, oboje zgodnie jednak przytakną, że im bardziej się starzeją, tym są młodsi, bo komu się dobrze żyje, temu ubywa lat. To umbryjska prawda, podobnie jak ta, że polentę miesza się tylko w jedną stronę. Prawda numer dwa.” Marlena de Blasi, Tysiąc dni w Orvieto.

Marlena De Blasi "Tysiąc dni w Orvieto"

I tak mijają chwile. Czytelniczo-kuchenne popołudnia i wieczory. Kurki jednak nie są moją zasługą. Przyjechały prosto z Mazur i szybko trafiły na patelnię. Pierwszy grzybiarski dzień w lesie w moim przypadku był długim spacerem i piknikiem z herbatą z termosu i bułkami – ulubiony zestaw na świeże powietrze:-)

Najprościej... najsmaczniej...

A żeby było jeszcze milej… na osłodę paczuszki z jabłkiem. Jeszcze nie tym, które poniżej jest na jabłonce, ale i tak paczuszki po prostu natychmiast zniknęły.

To tyle. Czas odejść od komputera i nacieszyć się szumem wiatru w ogródku. Bo komu się dobrze, żyje… zresztą końcówkę już znacie:-)

Share on Facebook

Były to bardzo beztroskie wakacje. Woda w jeziorze 26 stopni, materac delikatnie podskakujący na drobnych falach, długie, letnie wieczory z wyczekiwaniem na choćby najmniejszy powiew wiatru, jagodzianki sprzedawane na rzece – ten sam smak, co siedem lat temu, na tym samym pomoście, od tego samego chłopca… no może już wyższego i bardziej dorosłego.

Share on Facebook

GreenGate

Drodzy Czytelnicy i Klienci,

Nadszedł i dla nas czas wakacji. Wszystkie zamówienia złożone między 2 a 18 lipca będą wysłane 19 lipca. Za wszystkie niedogodności z tym związane, serdecznie przepraszamy i liczymy na zrozumienie Jeszcze w lipcu będzie nowa dostawa letnich inspiracji, a więc mamy nadzieję, że po powrocie z urlopu będzie czym oko nacieszyć!

Jeśli podobnie jak my odpoczywacie… życzymy słodkiego, pogodnego lenistwa, jeśli pracujecie… znajdźcie koniecznie czas na relaks i drobne przyjemności!

GreenGate

Share on Facebook

A historia zaczęła się w czerwcu, kiedy rodzice z przyjaciółmi pojechali na Mazury. Przypadkowo wybrane miejsce i czas, skręt w lewo zamiast w prawo na jedynym rozjeździe we wsi, odrobina magii i możesz znaleźć coś lub kogoś, kogo w ogóle się nie spodziewasz. Uznając, że pomylili drogę, postanowili zapytać o pensjonat kobietę, która akurat była przed domem… Na początku się nie poznały, żeby już po chwili piszczeć i krzyczeć z radości… Tak oto mama i Hania odnalazły koleżankę z podwórka! To, co działo się później zasługuje na grubą książkę, a nie post na blogu. Tak czy inaczej marzyłam od września, żeby tam pojechać. Udało się.

Moje marzenie o zimie na Mazurach spełniło się. Tak po prostu. Życzę i Wam, aby w Nowym Roku spełniały się marzenia i żebyście znaleźli czas, aby zjechać z głównej drogi, chociaż na chwilę.

Share on Facebook

To był dopiero początek naszego pobytu, ale pamiętam, że tamtego dnia, kiedy poczułam smak pecorino – pysznego, owczego sera uznałam, że będzie to najlepszy dzień naszych wakacji i nic pyszniejszego nie może mi się przytrafić. Oczywiście myliłam się, chociaż trattoria była rzeczywiście szczególna i bardzo mile będę ją zawsze wspominać.

Drugą, niezapomnianą wyprawą kulinarną była wycieczka do wschodniej Toskanii, do Casentino. Postanowiliśmy pojechać tam wcześnie rano i po drodze zwiedzić jeszcze Arezzo. O zgrozo!! Z daleka od tego miasta. Oczywiście to moje subiektywne odczucia, ale naprawdę wszelkie uroki i zachwyty nad katedrą przesłonił mi okropny smród, kurz i wszędobylskie spaliny. Miasto mojego ulubionego Petrarki szybko rozwiało romantyczne wyobrażenia. Po 2 godzinach zwiedzania uciekliśmy, by skierować się na północ do mniej znanej Toskanii – Casentino. Byliśmy już trochę głodni, więc Tomek zaproponował, byśmy zatrzymali się w miasteczku Poppi. Już na początku zobaczyliśmy bruschetterię, która przypadła nam do gustu, więc postanowiliśmy najpierw coś zjeść, a potem pospacerować po mieście. To był strzał w dziesiątkę. Miejsce okazało się bardzo sympatyczne, jedzenie było doskonałe, a ceramika, na jakiej nam je podano absolutnie mnie zachwyciła. Udało mi się odszukać nawet miejsce, w którym jest wyrabiana, ale obiecałam sobie, że jeszcze kiedyś tam wrócimy i może wtedy …

Samo Poppi też zasługuje na wzmiankę. To bardzo ładne miasteczko z pięknym zamkiem na szczycie. Widok z murów sprawia, ze zaczynasz się zastanawiać, dlaczego nie możesz mieć podobnego. Natomiast Casentino, to rzeczywiście “mniej znana Toskania”, jak sugeruje przewodnik. Skupiliśmy się na jej zachodniej części, wracając do domu prze Pratomagno – masyw, który stanowi granicę Casentino. Bardzo górzysty teren z przelotowymi, prawie opuszczonymi miasteczkami, drogami, które pną się serpentynami wśród stromych zboczy. Pozostawia po sobie jednak niesamowite wrażenie. Czułam się tam, jak na końcu świata, przez cały czas zastanawiając się, jak ludzie tam żyją. Najbardziej utkwiły mi chyba hortensje z przydomowych ogródków. Takiej ferii barw i olbrzymich kwiatów nie widziałam jeszcze w żadnym innym miejscu.

A te 2 zdjęcia powyżej, to już Tomkowe zmagania z kuchnią … pyszne i lekkie przekąski w ciągu dnia )

Miłego weekendu!

Share on Facebook

Jeszcze raz dziękuję Wam za piękne kwiaty, które jak zauważyła Ania, bardzo pasowały do mojej sukienki. Dziękuję też za wiele ciepłych słów i pozytywnych opinii na temat naszych produktów. Niezmiernie się cieszę, że wspólnie spędzony wieczór uznaliście za udany.

Kafejka przy drodze. Patriotyzm w najdrobniejszych szczegółach.

Jezioro przy moim ulubionym campingu, Sanden. Jak mówi legenda, w tych wodach grasuje potwór Selma, na szczęście okazał się dla nas bardzo łaskawy i pozwolił cieszyć się urokami okolicy. Pamiętam jeszcze właścicieli tego campingu i ich dwójkę wspaniałych dzieci. Wszyscy mieli blond włosy i za każdym razem, kiedy ich widzieliśmy uśmiechali się i machali do nas ze swojego ślicznego domku.

Ulubione miejsce Tomka, zdjęcie też. Łączą się tam 3 fiordy, a nad ich brzegiem znajduje się bardzo przyjemne miasteczko. Czas wolny można spędzić na podziwianiu przepięknych widoków.

Bergen – targ rybny. Przez większą część roku pada tam deszcz. Choć przez cały wyjazd pogodę mieliśmy wręcz nienaturalnie piękną, Bergen przywitało nas deszczową, mglistą i wietrzną aurą. Nie przeszkodziło mi to jednak dostrzec uroków miasta i portu. Kanapki na zdjęciu, zrobione z najświeższych owoców morza, były ogromne, kolorowe i pyszne!! Co ciekawe na targu pracuje mnóstwo Włochów. W takim klimacie dość niezwykle było ich zobaczyć, chociaż z drugiej strony sama trochę do tej mieszanki pasowałam, w końcu absolwentka Filologii Włoskiej totalnie zafascynowana krajami Północy to mieszanka trochę egzotyczna. W każdym razie czułam się tam dosyć swojsko.

Powrót z Bergen … podczas deszczowej pogody chmury schodzą bardzo nisko. Z jednej strony ładnie to wyglądało, z drugiej było dość przerażające, kiedy taka chmura “usadowiła się” w tunelu, przez który akurat przejeżdżaliśmy.

Wiele domów wykorzystuje trawę na dachu jako izolację. Mają nawet specjalne systemy nawadniające, takie same, jakie montuje się na trawnikach w ogrodach. Zachwycająca eksplozja zieleni i świeżości!

Share on Facebook