To był dopiero początek naszego pobytu, ale pamiętam, że tamtego dnia, kiedy poczułam smak pecorino – pysznego, owczego sera uznałam, że będzie to najlepszy dzień naszych wakacji i nic pyszniejszego nie może mi się przytrafić. Oczywiście myliłam się, chociaż trattoria była rzeczywiście szczególna i bardzo mile będę ją zawsze wspominać.

Drugą, niezapomnianą wyprawą kulinarną była wycieczka do wschodniej Toskanii, do Casentino. Postanowiliśmy pojechać tam wcześnie rano i po drodze zwiedzić jeszcze Arezzo. O zgrozo!! Z daleka od tego miasta. Oczywiście to moje subiektywne odczucia, ale naprawdę wszelkie uroki i zachwyty nad katedrą przesłonił mi okropny smród, kurz i wszędobylskie spaliny. Miasto mojego ulubionego Petrarki szybko rozwiało romantyczne wyobrażenia. Po 2 godzinach zwiedzania uciekliśmy, by skierować się na północ do mniej znanej Toskanii – Casentino. Byliśmy już trochę głodni, więc Tomek zaproponował, byśmy zatrzymali się w miasteczku Poppi. Już na początku zobaczyliśmy bruschetterię, która przypadła nam do gustu, więc postanowiliśmy najpierw coś zjeść, a potem pospacerować po mieście. To był strzał w dziesiątkę. Miejsce okazało się bardzo sympatyczne, jedzenie było doskonałe, a ceramika, na jakiej nam je podano absolutnie mnie zachwyciła. Udało mi się odszukać nawet miejsce, w którym jest wyrabiana, ale obiecałam sobie, że jeszcze kiedyś tam wrócimy i może wtedy …

Samo Poppi też zasługuje na wzmiankę. To bardzo ładne miasteczko z pięknym zamkiem na szczycie. Widok z murów sprawia, ze zaczynasz się zastanawiać, dlaczego nie możesz mieć podobnego. Natomiast Casentino, to rzeczywiście “mniej znana Toskania”, jak sugeruje przewodnik. Skupiliśmy się na jej zachodniej części, wracając do domu prze Pratomagno – masyw, który stanowi granicę Casentino. Bardzo górzysty teren z przelotowymi, prawie opuszczonymi miasteczkami, drogami, które pną się serpentynami wśród stromych zboczy. Pozostawia po sobie jednak niesamowite wrażenie. Czułam się tam, jak na końcu świata, przez cały czas zastanawiając się, jak ludzie tam żyją. Najbardziej utkwiły mi chyba hortensje z przydomowych ogródków. Takiej ferii barw i olbrzymich kwiatów nie widziałam jeszcze w żadnym innym miejscu.

A te 2 zdjęcia powyżej, to już Tomkowe zmagania z kuchnią … pyszne i lekkie przekąski w ciągu dnia )

Miłego weekendu!

Share on Facebook

Dziś trochę o ceramice. Toskania przepełniona jest sklepikami z ceramiką, tak piękną, że trudno się zdecydować, co kupić. Dlatego też zaglądałam do bardzo wielu miejsc, w których zawsze znajdowałam coś nowego. Zgodnie z koleżanką stwierdziłyśmy, że największy jej wybór jest w San Gimignano, więc jeśli chcecie kupić sobie coś ładnego, warto zrobić to właśnie tam. Co ciekawe, również ceny są jakby odrobinkę niższe. Ja polowałam na numerek na dom. W końcu udało mi się kupić i teraz za każdym razem, kiedy wracam do domu spoglądam na niego i uśmiecham się do siebie na samo wspomnienie wspaniałych wakacji.

Ale ceramika, to nie tylko talerze czy kubki, to również informacje, pamiątki, figurki religijne, o tak wyszukanych wzorach i barwach, że trudno przejść obok nie zwracając uwagi.

Małe, średniowieczne, włoskie miasteczka przycupnięte na porośniętych winoroślą wzgórzach są same w sobie wielką atrakcją i jeszcze większą uciechą dla oka. Gdy na nie patrzę, myślę sobie zawsze, że tak naprawdę nie muszę zwiedzać zabytków, stać za biletem do muzeum, wystarczy mi kawałek ławeczki lub murka, żeby po prostu patrzeć przed siebie na stare mury, okno z okiennicami i wszędobylskimi pelargoniami. Czy zatem życie starszych Pań plotkujących przed domem nie jest urocze? A gdy już się napatrzysz i zejdziesz z głównej uliczki uciekając tym samym innym turystom, poczujesz jak gotuje się pyszny sos, kobiety wieszają pranie a sprzedawca ze sklepu mięsnego śpiewa o miłości, znajdziesz na każdym kroku drobiazgi, które cię zachwycą. Ja odkrywałam je przeciskając się do najodleglejszych zakątków, a Tomek zawsze się śmiał, że może nas w końcu zaproszą gdzieś do domu na obiad. Lubię odkrywać – tak, jak na zdjęciu powyżej dom Mileny – wyobrażam sobie wtedy właścicielkę o długich ciemnych włosach śmigającą w butach na obcasach na swojej czerwonej Vespie. Takie historyjki siedzą w mojej głowie od zawsze, wystarczy zwykły detal, aby stworzyć całą historię.

Ogromną niespodzianką była też ściana w Sienie wyłożona kafelkami o fantastycznych wzorach. Nie było tam ani jednego, który by się powtórzył. Każdy kafelek był czyimś pomysłem, wizją, niektóre były zapisane, inne miały kolorowe wzorki, oryginalne faktury. Niesamowite, że wyjście z parkingu może być ciekawsze od galerii!

A na koniec warto zawsze usiąść na małą przekąskę i kieliszek czerwonego wina i patrząc na nieskończenie piękny widok, poczuć się choć na chwilę, jak u siebie.

Share on Facebook

Jeśli będziecie mieli okazję być we Włoszech, koniecznie wstąpcie do sklepików z ceramiką. Ręcznie wykonane, kolorowe naczynia kojarzą się ze słońcem i wakacjami. To świetny prezent, pamiątka z wakacji, a także dekoracja domu. Z pewnością wprawi w dobry nastrój podczas długich, zimowych miesięcy.

Share on Facebook