Witajcie w Nowym Roku!

Szaruga i plucha spowolniły znacząco mój początek roku. Brak słońca w styczniu i lutym bardzo mi dokuczają, dlatego tak bardzo zaskoczył mnie ostatnio jeden, jedyny słoneczny dzień. Czułam się jakby ktoś podłączył mnie do ładowarki, a polepszenie nastroju było natychmiastowe, jak super szybka tabletka. Tak sobie myślę, że to Tomek zaczarował dla mnie ten dzień. Poprzedniego popołudnia przyniósł do domu bukiecik różowych tulipanów. Dawno już nie dostałam kwiatów, wręcz zdałam sobie sprawę, że w ostatnim czasie skupiałam się na świerkowych gałęziach, jemiołach i choinkach itp. Pierwszy raz w życiu tak szybko i chętnie pozbyłam się świątecznego drzewka. Zaczęło opadać zbyt szybko, ale świeże kwiaty w domu szybko zastąpiły pustkę. Przyniosły nadzieję i radość, że zima z pewnością się kiedyś skończy.

I już następnego dnia wyszło wspomniane słońce… Nie tak nieśmiało, na parę chwil… O nie! Pokazało się całym swym ciepłem na kilka godzin, grzejąc twarze uśmiechniętych przechodniów, dzwoniąc kroplami roztapiającego się śniegu i odkrywając gdzieniegdzie  rośliny ukryte pod biało-szarym, dawno zbitym już puchem.

Okazuje się, że tak niewiele trzeba, żeby człowiek się uśmiechnął i poczuł w sobie energię. Nawet pelargonie wróciły z zimowania i stoją na parapecie przygotowując się do kwitnienia;-)

Mam nadzieję, że Nowy Rok, będzie dla Was pełen słońca i radości. Tymczasem zapraszam na poprawiacz nastroju, słodki, pyszny sernik i czekoladę z fiołkami!

Share on Facebook

Pozostając nadal wśród intensywnych barw upiekłam jeszcze ogromną blachę ciasta drożdżowego rabarbarowo – brzoskwiniowego według przepisu mamy. Smaki uzupełniały się doskonale, kwaskowy rabarbar i słodkie brzoskwinie otoczone pięknie wyrośniętą kruszonką na drożdżowycm spodzie. Uczta godna niezapomnianej sceny z filmu Czekolada Lasse Hallstroem z Juliette Binoche i Johnny Depp’em w rolach głównych.

Share on Facebook

Jeszcze przed pieczeniem …

Nareszcie nowa foremka silikonowa do ciast w kształcie serduszka została wypróbowana! Zrobiłam w niej jedno z naszych ulubionych ciast – klafuti z wiśniami, według przepisu Pascala Brodnickiego z jego książki “Po prostu gotuj!” Tam, co prawda jest z innymi owocami, ale wiśnie w tym cieście są po prostu wyśmienite. To zgrany duet!

Życzę Wam udanych Walentynek i przesyłam kawałek serduszkowego ciasta!

Mmmm …. jeszcze przed włożeniem do piekarnika

Pięknie pachnie …

Tuż przed zjedzeniem … Smacznego!!!

Share on Facebook

Mówiąc o czekoladzie chciałam jeszcze wspomnieć o jej białej wersji. A skoro białej … wróćmy na chwilę do wielkiego dnia – ślubu Moniki i Dominika. To właśnie na ich weselu w Zagrodzie Bamberskiej zrobiłam zdjęcie musu z białej czekolady przyrządzonego specjalnie na ten szczególny dzień przez tamtejszego kucharza. Mus był bardzo delikatny, lekki i elegancki niczym sukienka Panny Młodej.

Share on Facebook

Odwiedziliśmy wczoraj zupełnie magiczne miejsce. Wystarczyło skręcić z drogi, przejechać przez las i znaleźć się w zupełnie innej bajce. Stary dom, zagajnik pełen maślaków i saren i sad z uginającymi się od owoców jabłonek. Słodkie soczyste jabłka, rumiane i błyszczące. Mogłam myśleć jedynie o pysznych szarlotkach, pachnących cynamonem i ciepłem domu, słodkich musach jabłuszkowych pałaszowanych łyżeczką wprost ze słoika. Pyszności!

Share on Facebook

Tak więc słuchając telefonicznych rad babci i mieszając w garnku pachnące owoce udało mi się stworzyć kilka słoiczków pysznego musu i kompotów. Byłam niezwykle dumna ze swojego dokonania. Mam nadzieję, że wszystko zrobiłam dobrze i że owoce się nie zepsują.To byłby dopiero pech!

Share on Facebook

Teraz najwiekszą przyjemność sprawia mi pieczenie, na słodko i na słono, na co dzień i od święta. Uwielbiam wyrabianie ciasta, mieszanie składników, cierpliwe czekanie, aż ładnie wyrośnie. Nigdy nie mogę się też powstrzymać, żeby kuknąć przez szybkę piekarnika i zobaczyć jak bąbluje sok z owoców i jak pulchnieje ciasto. A już w szczególności kocham zapach, jaki roznosi się po domu, kiedy ciasto jest w piecu. Wyobrażam sobie jego wędrówkę, jak przechodzi z pokoju do pokoju, snuje się korytarzem i wdziera w najmniejsze zakamarki. Hmm … przypomniała mi się właśnie jedyna lekcja fizyki ze szkoly podstawowej, która mi się podobała … omawialiśmy zasadę dyfuzji, którą obrazował rysunek wędrującego zapachu. Jako, że ten temat na późniejszych zajęciach nigdy się już nie pojawił, trudno się dziwić, że przedmiot już mnie nie zainteresował.

A skoro o pieczeniu mowa, muszę wam opowiedzieć najświeższą historię. Od czasu do czasu lubię słodkie śniadania. Uwielbiam włoskie cornetti popijane latte macchiato. wszelkie maślane bułeczki z rodzynkami, posypane cukrem, z dodatkiem dżemu lub rozpływającej się w ustach czekolady. Niestety na próżno szukać ich w osiedlowym sklepiku. Dlatego postanowiłam piec je sama. Trzeba było tylko znaleźć przepis, których w internecie, poradnikach, książkach kucharskich jest cała masa. A jednak to nie takie proste. Dla mnie pieczenie to moment magiczny, któremu oddaję całe serce i czas. Nigdy się nie spieszę, dlatego interesują mnie tylko te przepisy, którym ktoś również poświęcił sporo uwagi i zaangażowania. Jeśli od razu tego nie wyczuję, znaczy że nie należy tracić na niego czasu.

Jednak pewnego dnia trafiłam na blog Elizy i wpadłam jak śliwka w kompot. Wciągnął mnie, jak najbardziej interesująca książka, oglądając zdjęcia wypieków, czułam smak chleba i bułeczek. I to był właśnie ten magiczny moment. Każdy znaleziony tam przepis jest wart wypróbowania. Ucieszyły mnie zwłaszcza chleby, pasja autorki, bo chęć ich upieczenia cały czas chodzi mi po głowie. Ale powolutku, na razie zaczyn stoi w ciepłym miejscu i czeka na swoją kolej, czyli na dzisiejsze popołudnie. Żeby więc umilić sobie czas oczekiwania, wypróbowałam wczoraj przepis na Fińskie bułeczki z cynamonem (Elizo, napisałaś, że w Finlandii każda gospodyni trochę nagina ten oryginalny przepis na swoje potrzeby. Ja też to zrobiłam. Nie miałam kardamonu, a był już późny wieczór, więc bułeczki są tylko na bazie cynamonu. Przepyszne). Cały dom pachniał bułeczkami i cynamonem. Nie mogliśmy się powstrzymać, więc skusiliśmy się na nie jeszcze w nocy, kiedy były cieplutkie. I już w piżamie, smarując je masełkiem przypomniała mi się smutna mina pana, od którego kilka godzin wcześniej kupowałam truskawki, kiedy oświadczył mi, że w tym tygodniu prawdopodobnie u niego na polu skończy się sezon. Zmiksowałam więc szybko kilka słodkich truskaweczek i zamiast dżemu posmarowaliśmy bułeczki słodkim musem truskawkowym. Zasypiałam szczęśliwa, otulona słodkim zapachem cynamonu.

A dziś w biurze wszyscy mieliśmy to wymarzone, słodkie śniadanie!

Jeśli Wam również pieczenie sprawia dużo przyjemności, obiecuję, że będą pojawiać się tutaj różne smakołyki. Polecam Wam również odwiedzenie bloga Elizy i życzę odrobiny zapomnienia podczas czytania jej kulinarnych inspiracji: White Plate, Pracownia Wypieków

Share on Facebook

drogie fiorello:-)

byłam w piątek rano na rynku, konkretnie na dębieckim ryneczku:-)
i muszę ci powiedzieć, że polecam rynki i ryneczki wszystkim amatorom koloru i zapachu. no normalnie doznania sensualne na najwyższym poziomie:-)

kupiłam rzodkiewki, koperek i rabarbar.
pani w kolejce przede mną natomiast kupowała ziemniaki, o czym wiedziała natychmiast cała kolejka, po tym jak pani straganowa krzyknęła: “ile tych pyrów mo być?”
z rzodkiew zrobiłam użytek w postaci patriotycznej kanapki, patrz: biały twarożek + czerwone rzodkiewki
koperek poświęcił swe życie w szczytym celu – jako główny składnik sosu do szparagów
rabarbar natomiast, ech ten rabarbar, został przeze mnie obwąchany, obmacany i obejrzany ze wszystkich stron, tak że prawie wyssałabym z niego to designerskie połączenie różu i zieleni:-)
a potem było gorąco…. z kruszonką, tak, tak, rabarbar i kruszonka, no wiesz….

Podsumowując – Pani Naturze i Pracowniczym Ogródkom Działkowym przyznałabym Grand Prix za dobór formy i koloru dla ich produktów:-)

zobaczcie jeszcze zdobycze rynkowe tuż przed schrupaniem i pieczeniem …

Share on Facebook