Lubię ten moment, gdy słychać już szum morza, ale go jeszcze nie widać, gdy czuje się jego zapach i wie się, że już za kilka kroków będzie Bałtyk. Jakiś taki niezmienny, jak co roku, taki, na jaki się czeka. I jest. W tym roku miałam tę wielką przyjemność być nad morzem przed sezonem, kiedy plaże są jeszcze w miarę puste, a nadmorskie deptaki dopiero szykują się na wielki najazd turystów. Obserwowałam budujące się małe punkty gastronomiczne, samochody dostarczające zapas parawanów do sklepów i cieszyłam się bardzo, że ich właściciele nie czekają na nas, tylko na ludzi, którzy przyjadą w lipcu i sierpniu. Budowali więc swoje barki spokojnie, inni rozwiązywali krzyżówki, a my spacerowaliśmy spokojnie ciesząc się wiatrem i promykami słońca.

Nie wiem, czy lubicie zmienną, nadmorską pogodę. Wiatr, który wygania polujących na słońce, szybko przemieszczające się chmury… Mi to w ogóle nie przeszkadza, wręcz podoba mi się taki klimat, gdy można cieszyć się pustą plażą i czuć smak soli na twarzy.

A jeśli już o wietrznych klimatach, niczym z dalekiej Skandynawii mowa, trzeba jeszcze wspomnieć o domkach. I tu także z inną koleżanką, zastanawiałyśmy się, dlaczego w naszym kraju, tak mało powstaje domów w stylu szwedzkim, skromnych, ślicznych i ciepłych zarazem. Niech każdy wyobrazi sobie, jak wiele dziwactw ostatnio powstaje, tych wyskokowych kolorów kiwi, fioletów papuzich, które widać z oddali. E… nie chcę narzekać, a raczej pokazać Wam, co udało mi się uchwycić. Szczególnie ten ostatni dom w budowie z pewnością przypadnie do gustu wielu blogerkom:-) Dodam tylko, że jest drewniany i stoi tuż przy plaży. Piękny, prawda?

W tym roku, postanowiłam przetestować maty plażowe GreenGate. Śmiać mi się chciało, że jestem jak szewc, który bez butów chodzi. Klienci kupują maty, a ja dopiero w tym roku pomyślałam, że też zabieram je ze sobą:-) Cieszyłam się, jak dziecko. Mogę dziś śmiało powiedzieć, że sprawdziły się świetnie. Wygodnie nosiło się je za uchwyt, nic nie działo się też z nimi, gdy zgięte na pół wciskaliśmy do kosza dziecięcego wózka. Oj fajnie było się wylegiwać na plaży. A tenisówki należą do małego człowieka, na którym ani plaża, ani morze jeszcze wrażenia nie robią:-)

W Pobierowie najbardziej urzekło mnie położenie miasteczka – prawie całe jest zalesione. Można więc cieszyć się i lasem i morzem. Domy są świetnie wkomponowane w otoczenie, a nowo powstające obiekty żyją w zgodzie z roślinnością, a nie jej pozbawiane. Muszę  przyznać, że daje się tam też odczuć spójność, której tak często w nadmorskich miejscowościach brakuje. Miasteczko jest bardzo zielone, czyste, mnóstwo w nim kwiatów. A gdy już przeszliśmy wszystkie uliczki, przyszedł czas na pobliskie atrakcje. Jak widzicie, ściana kościółka w Trzęsaczu nadal stoi. Dwa kroki dalej kwitnie handel sztucznymi, odblaskowymi włosami, koszulkami, opaskami i breloczkami z każdym możliwym imieniem i absolutny hit – maskotki pieski i kotki leżące w swoich posłaniach. W sam raz dla osób, które chcą postawić coś na swoim telewizorze;-)

I jeszcze na zakończenie odrobina szumu morza i mewa wyczekująca nowych turystów, którzy przyniosą jej kawałek bułki. Jeśli więc jedziecie nad morze, albo już tam jesteście, życzę Wam pięknej pogody i udanych wakacji!

Pozdrowienia!

Share on Facebook

Odkąd pewnego bardzo zimnego, lutowego dnia, pojawił się w moim życiu mały Ktosiek imieniem Adaś i przewrócił mój cały świat do góry nogami, wprawiam się do wykonywania wielu rzeczy jedną ręką, na drugiej trzymając mały tobołek, który ciągle chce się przytulać. Trzeba się czasem nagimnastykować, przyzwyczaić do faktu, że niektóre czynności wykonuje się znacznie wolniej. Dlatego też, gdy jeszcze udadzą się takie oto babeczki z jabłkami, a mały tobołek przestaje płakać, zwykłe pieczenie okazuje się być małą – wielką radością sobotniego poranka.

Pozdrawiam weekendowo i częstuję babeczkami

Share on Facebook

GreenGate

Kolejny rok zbliża się do końca. Jeszcze kilka godzin. Salwa fajerwerków. Toast zimnym szampanem. I zacznie się nowy 2011 rok. Kolejne próby zapamiętania nowej daty i wyrabiania sobie nawyku pisania dwóch 11 na końcu. Nowa data wydaje się datą z przyszłości, z filmów o robotach i superbohaterach. A tu nic takiego. Jesteśmy tacy sami. Nie zamieniamy się w maszyny, nie potrzebujemy jednoosobowych samolocików do latania na zakupy, a nasze życie nie jest wcale sterowane jednym guzikiem. I całe szczęście!

Jeśli chodzi o Fiorello, był to pracowity rok. Jak każdy poprzedni, przyniósł wiele ciekawych znajomości. To zawsze sprawia mi największą przyjemność. Czasem porozmawiamy o groszkach na porcelanie, innym razem o przepisach kulinarnych, podróżach, zaśnieżonych lasach i łąkach. Mam nadzieję, że tych osób i tematów będzie w przyszłym roku jeszcze więcej, a tymczasem serdecznie dziękuję obecnym podczytywaczom i klientom!

2011 będzie obfitował w naszym sklepiku w różne niespodzianki i nowości. Już dziś serdecznie zapraszam Was do podglądania, co też w trawie (a może na razie w śniegu) piszczy

Z życzeniami wszelkiej pomyślności w 2011 roku, zdradzam małe wiosenne sekrety…

GreenGate... ciepły powiew najnowszej kolekcji 2011

Share on Facebook

Drobne ozdoby świadczące o nadchodzącym Bożym Narodzeniu, pojawiły się w domu już jakiś czas temu. Systematycznie czegoś przybywa. Jednak prawdziwy przedsmak świąt czuję zawsze w ostatni weekend przed Wigilią. Tak jakoś wyszło, że to wtedy jeździmy po choinkę do szkółki w okolicy Puszczy Zielonki. Tegoroczna krzątanina po placu pełnym drzewek, jak zawsze zdominowana przez nasze przekrzykiwania: Zobaczcie tą, jaka piękna!, Ta będzie idealna!, A ta, zobacz, istne cudo!, A może taka?, zakończyła się pełnym sukcesem. Każdy wyszedł z choinką, gałązkami, miodem z pasieki, a co najważniejsze, z wielkim uśmiechem na twarzy. I tylko jedna pani, napotkana na placu, chyba nie była zadowolona. Cały czas krzyczała na swojego męża, że nic jej się nie podoba, że same ohydztwa i że na bazarze koło domu to są dopiero piękne drzewka. No cóż, nie ma takiej możliwości, żeby zawsze wszyscy byli zadowoleni! My jesteśmy!

I właśnie tego, chciałabym Wam życzyć w te święta. Zadowolenia i wielkiego uśmiechu od ucha do ucha, kolędy na ustach, pięknych zapachów w domu, a przede wszystkim ciepłej, rodzinnej atmosfery!

W poszukiwaniu świątecznego drzewka.

Lampki w tym roku zrobiły nam psikusa i zaniemogły. Na szczęście choinka szybko dostała nowe.

Na drzewku, jak co roku, znalazły się najróżniejsze ozdoby.

Aniołek ma oko na wszystkich z góry...

Pierniczek kusi...

Serduszko się chwali paskami...

A żołnierzyk z chęcią skubnąłby...

... makowca, albo dwa, które obłędnie pachną w domu!

Wesołych Świąt!

Share on Facebook

A dziś było o blogowaniu, o pasjach, domu, dzieciach – na spotkaniu była też mała, 5 miesięczna Gabrysia, pracy, szkole i właściwie mogłabym tak siedzieć jeszcze długo i wiem, że tematy z pewnością by się nie skończyły. Praktycznie się nie znałyśmy i chyba to było takie magiczne – znaleźć nić porozumienia. Spotkanie okazało się bardzo udane:-)

Schowałam dziś aparat do kieszeni i oto dla Was kilka migawek z miejsca, w którym się umówiłyśmy oraz ze słonecznego Poznania.

Spotkałyśmy się w bardzo klimatycznym miejscu w pobliżu poznańskiej starówki, w knajpce Umberto.

Już w progu przywitała nas nastrojowa jesień.

Oczywiście były też prezenty. Na parapecie zagościła butelka wypełniona ziarenkami oraz tabliczki do doniczek z ziołami... które teraz muszą zagościć na parapecie. Na razie zastępuje je dzielnie rzeżucha:-)

Ale mój dzień nie skończył się jeszcze na spotkaniu. Wykorzystując wolny czas, pojechałam do parku sołackiego. A w nim… sami zobaczcie…

Jesienna aleja.

Czy te kolory nie są piękne?

Kaczuszki żywo zainteresowane każdym kawałeczkiem chleba:-)

I jeszcze zabytkowy przystanek przy Parku Sołackim. Coś mi się przypomina, że gdy byłam mała sprzedawali tam oprócz biletów... słodycze... jaka to była atrakcja dla dzieci czekających na przystanku:-)

I jeszcze na koniec... ja. Tak rzadko się Wam pokazuję, więc może choć dzisiaj. Pozdrawiam jesiennie!

Share on Facebook

Ale wiecie co lubię najbardziej? A raczej kogo? Przedświątecznych gości… tych którzy dzwonią, “czy możemy wpaść za godzinkę?” Nie żartuję, naprawdę to uwielbiam Jest zawsze śmiesznie, a przedświąteczne jedzenie smakuje najlepiej. Zerkam wtedy do lodówki pełnej świątecznych pyszności i myślę… ale co mam zrobić do jedzenia??? Tak, tak… po pierwsze nie toleruję “czipsów” w misce i zawsze robię coś do zjedzenia, a po drugie moja lodówka nigdy nie jest pełna, duża ilość jedzenia po prostu mnie przeraża i właśnie stojąc przed pełnym półkami gubię się i nie wiem co zrobić. Tym razem dodatkowym utrudnieniem był fakt, że mamy post, więc zrobiłam szybką tartę z zieloną fasolką szparagową, cebulką, orzechami i słonecznikiem. Mała ilość składników zawsze sprawia, że jedzenie jest pyszne. I co najważniejsze – goście byli głodni i bardzo im smakowało.

Na zakończenie jeszcze jedno zdjęcie, mazurek od Mamy z nadzieniem krówkowym. Dziś rano oglądałam program w telewizji, z którego dowiedziałam się ile kalorii ma kawałeczek tego pysznego, wielkanocnego specjału… dużo, bardzo dużo i na samą myśl, że wcale nie poprzestaję na jednym kawałeczku, zaczęłam w głowie liczyć ile tych kalorii mogę zjeść… No! I na tym chyba skończę to liczenie. Na mazurki czekam przez cały rok, niech mojej silnej woli wystarczy na dziś i jutro – mazurek leży na stole a ja na niego spoglądam. Pachnie. Pięknie. Słodko. O nie, nie zjem, poczeka do niedzieli.

Mmmm... te ptaszki też chyba mają ochotę na mazurka...

Share on Facebook

WunderWeib

Może więc warto zrobić coś innego? Jeśli nawet nie w czwartek z powodu pracy, to może w sobotę? My w tym roku wybieramy się na spotkanie z aktorką Emilią Krakowską. Babcię pewnie trochę przeraża fakt, że to wieczorem, ale na razie nic nie mówi, tylko myśli w co się ubrać

A Wy? Jakie macie wspomnienia lub plany na Dzień Babci?

Share on Facebook

A historia zaczęła się w czerwcu, kiedy rodzice z przyjaciółmi pojechali na Mazury. Przypadkowo wybrane miejsce i czas, skręt w lewo zamiast w prawo na jedynym rozjeździe we wsi, odrobina magii i możesz znaleźć coś lub kogoś, kogo w ogóle się nie spodziewasz. Uznając, że pomylili drogę, postanowili zapytać o pensjonat kobietę, która akurat była przed domem… Na początku się nie poznały, żeby już po chwili piszczeć i krzyczeć z radości… Tak oto mama i Hania odnalazły koleżankę z podwórka! To, co działo się później zasługuje na grubą książkę, a nie post na blogu. Tak czy inaczej marzyłam od września, żeby tam pojechać. Udało się.

Moje marzenie o zimie na Mazurach spełniło się. Tak po prostu. Życzę i Wam, aby w Nowym Roku spełniały się marzenia i żebyście znaleźli czas, aby zjechać z głównej drogi, chociaż na chwilę.

Share on Facebook

Od 2 lat jednak, jeździmy po świąteczne drzewko do szkółki. Zwykle w sobotę poprzedzającą Święta. W tym roku, pojechaliśmy już większą grupą. Ubrani w spodnie narciarskie i inne grubaśne rzeczy przywitaliśmy się z wesołym sprzedawcą i grzejąc się przy rozpalonym ognisku, zastanawialiśmy się nad wysokością świerku. Tomek wynajdował same malutkie, bez jednego boku, trochę połamane, tak zwane biedulki. Koniecznie chciał je zabrać do domu. Więc wróciliśmy… z 2 choinkami i naręczem gałązek sosnowych. Jedna zagościła w domu, druga na dworze w wiklinowym koszu.

Jedna już stoi, druga w przygotowaniu...

I tak mijała sobota, trochę na zamienianiu domu w siedzibę Św. Mikołaja, na pakowaniu prezentów, dekorowaniu drzewka. Stół zalała fala wstążeczek i papierów do pakowania. Oto kilka wersji eko opakowania, jeszcze bez dodatków w postaci gałązek, bo te pojawią się dopiero w wigilijny dzień.

Miłych przygotowań świątecznych!

Share on Facebook

To był dopiero początek naszego pobytu, ale pamiętam, że tamtego dnia, kiedy poczułam smak pecorino – pysznego, owczego sera uznałam, że będzie to najlepszy dzień naszych wakacji i nic pyszniejszego nie może mi się przytrafić. Oczywiście myliłam się, chociaż trattoria była rzeczywiście szczególna i bardzo mile będę ją zawsze wspominać.

Drugą, niezapomnianą wyprawą kulinarną była wycieczka do wschodniej Toskanii, do Casentino. Postanowiliśmy pojechać tam wcześnie rano i po drodze zwiedzić jeszcze Arezzo. O zgrozo!! Z daleka od tego miasta. Oczywiście to moje subiektywne odczucia, ale naprawdę wszelkie uroki i zachwyty nad katedrą przesłonił mi okropny smród, kurz i wszędobylskie spaliny. Miasto mojego ulubionego Petrarki szybko rozwiało romantyczne wyobrażenia. Po 2 godzinach zwiedzania uciekliśmy, by skierować się na północ do mniej znanej Toskanii – Casentino. Byliśmy już trochę głodni, więc Tomek zaproponował, byśmy zatrzymali się w miasteczku Poppi. Już na początku zobaczyliśmy bruschetterię, która przypadła nam do gustu, więc postanowiliśmy najpierw coś zjeść, a potem pospacerować po mieście. To był strzał w dziesiątkę. Miejsce okazało się bardzo sympatyczne, jedzenie było doskonałe, a ceramika, na jakiej nam je podano absolutnie mnie zachwyciła. Udało mi się odszukać nawet miejsce, w którym jest wyrabiana, ale obiecałam sobie, że jeszcze kiedyś tam wrócimy i może wtedy …

Samo Poppi też zasługuje na wzmiankę. To bardzo ładne miasteczko z pięknym zamkiem na szczycie. Widok z murów sprawia, ze zaczynasz się zastanawiać, dlaczego nie możesz mieć podobnego. Natomiast Casentino, to rzeczywiście “mniej znana Toskania”, jak sugeruje przewodnik. Skupiliśmy się na jej zachodniej części, wracając do domu prze Pratomagno – masyw, który stanowi granicę Casentino. Bardzo górzysty teren z przelotowymi, prawie opuszczonymi miasteczkami, drogami, które pną się serpentynami wśród stromych zboczy. Pozostawia po sobie jednak niesamowite wrażenie. Czułam się tam, jak na końcu świata, przez cały czas zastanawiając się, jak ludzie tam żyją. Najbardziej utkwiły mi chyba hortensje z przydomowych ogródków. Takiej ferii barw i olbrzymich kwiatów nie widziałam jeszcze w żadnym innym miejscu.

A te 2 zdjęcia powyżej, to już Tomkowe zmagania z kuchnią … pyszne i lekkie przekąski w ciągu dnia )

Miłego weekendu!

Share on Facebook